Opublikowano 02.08.2010, autor: admin"Śmierć człowieka pracy"
Nie ma już człowieka pracy. Pozostał robotnik – ktoś gorszy, ktoś, komu się nie udało. Ktoś, komu praca nie daje godności, lecz ją odbiera. Przyzwyczajeni do wygodnego życia, coraz częściej zapominamy, jak ciężką pracę może wykonywać człowiek. Rezygnując z odautorskiego komentarza reżyser „Śmierci człowieka pracy” w wysmakowanych obrazach (zdjęcia Wolfganga Thalera) rejestruje nieludzki wysiłek współczesnych zapomnianych bohaterów. Niezwykłe zdjęcia oraz muzyka (autorstwa Johna Zorna) sprawiają,
…
że „Śmierć człowieka pracy” to monumentalne, nasycone emocjami dzieło. Dzisiejszym robotnikom nie towarzyszą pochwalne pieśni. Mogą jedynie wspierać się nawzajem pocieszeniem, że praca, nawet ponad siły, jest lepsza, niż żadna. Grupa ukraińskich mężczyzn całymi dniami naraża życie w nieczynnych, grożących zawaleniem biedaszybach. W Indonezji robotnicy pracujący przy wydobyciu siarki wdychają gorące, trujące opary nad kraterami czynnych wulkanów. Droga w dół to równie wielkie ryzyko. Krew, ogień i potworny smród – rzeźnia w Nigerii to piekło na ziemi. Gołymi niemal rękami Pakistańczycy wydzierają starym statkom kawałki metalu. Chińscy hutnicy ze strachem postrzegają siebie jako ginący gatunek. Ukraina, Indonezja, Nigeria, Pakistan, Chiny – „Śmierć człowieka pracy” to pięć portretów ciężkiej fizycznej pracy w zmechanizowanym świecie 21. wieku coraz mniej widocznej.
3 odpowiedzi na „“Śmierć człowieka pracy””
Dodaj komentarz
Reklamy
Mocny dokument, troszkę długawy ale bardzo treściwy mimo iż pozbawiony komentarza. Jak dla mnie część 3 i 5 o hutnikach genialne. Masakra ale takich miejsc jest sporo jeszcze na świecie i będzie jeszcze przez długi czas.
Niesamowity kontrast pomiędzy robotnikami w łachmanach skrobiących siarkę ze ściany a turystami w drogich ciuchach i z aparatami za kwoty których ci ludzie nigdy w życiu na oczy nie zobaczą.
Bardzo dobry.